MİT KONUSUNDA İŞTAHI KABARANLAR

Güç bir tutkuya dönüşürse sahibini yutar. Bu her durum için geçerlidir. Zira tutku kişi ve kurumlara hatalar yaptırır, kendisini yutacak kara delikler oluşturur. MİT haberlerini ilk okuduğumda, gücü tutku derecesinde büyütenlerin gerçeği göremediği geldi aklıma ve bu kişiler çevrelerinde dolaşan her insanı kendi adamları sanıyor, ikili oynama ihtimali olanları göremiyorlar.
Günlerdir konuşuluyor; MİT’in başındaki insana İsrail kafayı takmıştı. Yine uzun zamandır birileri, en akıllıları oynayarak “İsrail ile niye bozuşuyorsunuz kardeşim, bu yanlış” diyor. Ve MİT’i yıpratmak kime yarar sorusu soruluyor. Bu sorunun ardından şu değerlendirme öne çıkıyor: MİT’in başındaki insanı çembere almak isteyenler, aslında başbakanı çembere almak istiyor.
Sonra Hüseyin Gülerce’nin “MİT konusunda bilgileri MOSSAD vermiş olabilir” iddiası duyuluyor. MOSSAD verdiyse bunu savcı bilebilir mi? İki cevap var; bilemez veya bilir ama MOSSAD getirdiği için değil, bilgiler o konuyu gündeme getirmesini gerektirdiği için MİT’in başındaki insanı ifadeye çağırmıştır. İyi de o kadar gürültüden sonra MOSSAD konusu niye gündeme geldi? Yoksa bu konuda özellikle MİT’in elinde bazı bilgilerin olduğu mesela bu bilgilerin başbakana ulaştırıldığı ve bazılarının bu bilgilerin duyulması durumunda zorda kalacağı ihtimali mi var? 
Doğru oturup, doğru konuşalım. Eğrilik bizi bozar. Nitekim eğri oturup doğru konuştuklarını sanan nice insanın savruluşunu açıkça görüyoruz. 
İstihbaratı iyi olmayan savaşı kaybeder, mücadelede tökezler. Atılan her yanlış adım ülkenin yıllarına mal olur. Zaten birileri de bunu istiyor. Ayrıca birileri de başbakanın yıpranması için gözlem yapıyor, bilgi yönlendirmesi yapıyor.
Ülkemizde; İran’ın Suriye konusunda düştüğü gibi ofsayda düşecekler var, buna da en çok ikili oynama ihtimali olanları görememeleri, görmek istememeleri sebep olacaktır. Çünkü gücü tutkuya dönüştürenler, bu tutkunun çevrelerine doladığı her insanı kendilerinin tutkulu âşıkları sanıyor. Ve son oyun bu konuda bir özeleştiri için fırsattır. 
Birileri diyor ki, biz her şeyin doğrusunu biliyoruz, hatta basiret bizim tapulu malımız, bizden başka herkes yanlış adımlar atıyor ve biz olmasak her şey altüst olur. Hatta bizden başka herkes istese de doğruyu bulamaz, öyleyse ülkede yaşayan herkes ve başbakan bizim baktığımız yere ve bizim baktığımız yerden bakmalı. 
Gerçekten böyle mi olmalıdır? Bakış açılarına ipotek koymak daha tehlikeli sonuçlar doğurmaz mı?
Uzun zamandır “Emevileşme tutkusu” üzerinde duruyorum. Bu konu pek tartışılmıyor. Hatta şimdi şunu da ekliyorum “birilerinde Emevileşme yönelimi olursa, bu beraberinde Abbasileşmeyi getirir” ve tehlike büyür. En iyisi çok seslilik içinde bir kardeşlik oluşturmaktır. Fakat bunun için “kardeşler” ifadesi hizipler sansüründen kurtulmalıdır. Bu sansürden kurtulursanız, güç tutkusu nedeniyle çevrenize dolanları, onların ikili oyunlarını da görürsünüz. MİT haberleri konusunda olduğu gibi ifsad edici iştahlar da önceden fark edilir.
Ben böyle düşünüyorum.